 |
 |
 |
 |
 |
||||||
 |
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
|
"Ik ben er blij mee!"Verhaal ingezonden door: Danny Kuijper Gepubliceerd op: 12.11.2007 Verhaal: Hallo mijn naam is Danny en ik ben 23 jaar. Ik heb vanaf ongeveer mijn achtste alopecia aereata (ben nu al meer dqn 10 jaar helemaal kaal). Op mijn 13e is de epilepsie ontdekt (ik had er achteraf al een paar jaar last van) en op mijn 14e of 15e kreeg ik ook nog diabetes. Door de epilepsie ben ik wel erg veranderd. De eerste jaren wist ik niet dat ik het had en toen ging het echt niet zo jofel met me. Ik had snel ruzie en was ook depressief. Ik deed echt rare dingen en raakte zo al mijn vrienden kwijt. Met allerlei hulp en hard werken is dat gekke gedoe gelukkig weer over. Jammer genoeg (al was dit alles al meer dan 10 jaar geleden) heb ik nog steeds geen echte vrienden en vriendinnen. Ik vind moeilijk aansluiting bij leeftijdsgenoten en dat zou ik toch wel erg graag willen. Ik ben gek op sporten en dat ben ik altijd blijven doen. Ik baalde er van dat ik juist vaak met sporten een aanval kreeg. Die werden zo'n 4 jaar geleden lastiger doordat ik na zo'n complex partiële aanval flink in de war was en niet meer verder kon sporten. Ik werd dat flink zat en na een tijdje zeuren voor een epilepsie-operatie stuurde de neuroloog mij door naar de Hans Bergerkliniek. Jammer genoeg kon ik niet geopereerd worden. Misschien kon ik in de toekomst wel een “apparaatje krijgen”, maar nu nog niet zei de neuroloog die ik toen had. Een half jaar later kreeg een andere neuroloog en die zat toevallig in de werkgroep van NVS. Van hem mocht ik er voor gaan ...en ja een half jaar later was ik aan de beurt. Die laatste weken zat ik er echt op te wachten en op 28 september 2004 was het zover. Een dag later zat ik 's middags om drie uur al in de hal van het ziekenhuis met mijn tas ingepakt op mijn ouders te wachten. Het leek of ik de eerste was in dat ziekenhuis bijna niemand kende het, dat vond ik wel interessant. Nadat ie eenmaal aanstond, werd ie regelmatig iets hoger gezet. bij ieder verhoging was ik een paar dagen schor maar dat ging over, alleen sinds de laatste verhoging niet. Mijn ouders vonden me al gauw rustiger worden en ik merk zelf dat ik niet zo veel last meer van een dip heb. Ik woon nu zelfstandig, werk de hele week en heb wel een jobcoach Ik heb nog zo ongeveer een keer per week een complex partiële aanval, maar ben niet meer in de war en kan zelfs verder sporten. Mijn sportgenoten halen bij een aanval de magneet over de stimulator en dan is het heel snel over (zeggen ze) Jammer dat ik nu de hypo’s (te lage bloeglucose) niet goed meer voel aankomen, dan ben ik toch weer de kluts kwijt en krijg vaak nog last van de epilepsie ook. Ik heb al een pomp, maar wil nu graag nog weer een nieuw snufje voor diabetici: een continue bloedsuiker meter (aan de pomp), dan word ik gewaarschuwd als mijn suiker te hoog of te laag is. Het wordt nu zo langzamerhand wel gevaarlijk. Helaas is de aanvraag afgewezen, maar mijn neuroloog gaat ook nog een goed woordje doen …hopelijk heeft hij net zoveel succes als bij de aanvraag voor de nvs. Zo langzamerhand word in bionic man, maar al nieuwe ontwikkelingen hebben mijn leven een stuk beter gemaakt. KORTOM:: IK BEN ER BLIJ MEE. |
|||||||||||||||||||||||||||||
