 |
 |
 |
 |
 |
||||||
 |
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
|
"Af en toe een verdwaald vinkje"Verhaal ingezonden door: Constant van Beckhoven Gepubliceerd op: 12.06.2008 Verhaal: Het was 2006 en ik was 43. Ik had al vele jaren epilepsie en alsmaar weer andere medicijnen geslikt, alsmaar weer onderzoeken gedaan. Zonder enig resultaat. Ik dacht vaak: "andere hebben zwaardere aanvallen dan ik". Dus ik mag nog niet klagen. Ik had complex partiële aanvallen en absences, soms wel 10 maal per dag. Ik had al vaak tegen mij neuroloog gezegd, dat ik zelf wel weer zou bellen wanneer ik daar behoefte aan had. Nieuwe medicijnen slikken, een pilletje meer en weer die EEG, daar had ik geen zin meer in. Toen ik na een tijdje weer een afspraak wilde maken, had ik alles eens duidelijk voor mezelf en arts op papier gezet. Wanneer en wat voor aanvallen ik had, gebruikte medicatie en reeds gedane onderzoeken en meer. Hierbij ben ik ook gaan nadenken wat ik nog als laatste wilde. Ik kwam tot de conclusie dat ik voor mezelf moest opkomen en al datgene moest proberen wat in mijn mogelijkheid lag om van mijn aanvallen af te komen. Bij deze laatste zoektocht ben ik terecht gekomen bij de Nervus Vagus Stimulator (NVS). Mijn arts zag wel in dat ik alles had geprobeerd en was het met me eens dat de NVS mijn laatste redmiddel was. Zo ben ik in februari 2007 geopereerd. Ik had vanaf oktober 2006 een schema gemaakt met ‘vinkjes’ wanneer ik aanvallen had. Bij elke aanval zette ik een vinkje in het schema. Het vel was toen blauw van de vinkjes. Een druk vel. Ik vergeleek het met mezelf. Druk, geen rust elke dag maar weer. Echter, het vel verkleurde na de implantatie en stimulatie van de NVS. Van diep blauw naar licht blauw. Het vel werd witter en witter. De blauwe vakje werden vervangen door witte vakjes. De aanvallen werden minder en ik heb bijna geen afasie meer. Het vel is nu vrijwel wit met af en toe een verdwaald vinkje. Zo is het in mijn hoofd ook geworden. Geen drukte van jewelste meer, maar een overzichtelijk en rustig geheel. Ik ben er nog lang niet, maar door mijn positieve instelling is mijn vertrouwen groot. Hoewel de aanvallen en de afasie minder zijn, weet ik dat de NVS mijn epilepsie nooit zal genezen. Het is zeker geen wondermiddel en lang niet iedereen zal er baat bij hebben. Buiten hebben we ook niet altijd een witte hemel met prachtige wolken. Echter, zo lang mijn schema niet meer naar donkerblauw neigt te gaan ben ik al lang tevreden. "De mens is zo complex te moeten denken dat hij het simpele over het hoofd ziet". |
|||||||||||||||||||||||||||||
